Pers


'Niet zo heel veel volk gisteravond, op de eerste concerten van Brugges Festival, maar wel veel goeie muziek. Eerst contrabassist Joris Vanvinckenroye die zijn twee groepen Troissoeur en Aranis voor de gelegenheid samengebracht had, wat voor heel wat muzikaal vuurwerk zorgde. Tien muzikanten op het podium, die een niet zo voor de hand liggende combinatie brachten van allerlei muziekgenres (klassiek, jazz, folk, pop, etc.) en veel onverwachte tempowisselingen. Het deed allemaal heel erg aan Flairck denken uit de tijd van Variaties op een dame, nu toch ook al meer dan dertig jaar geleden, maar met zo'n rijkgeschakeerd klankenpalet blijf je van de eerste tot de laatste noot aandachtig luisteren. Tussendoor bracht Troissoeur enkele songs uit de op stapel staande nieuwe cd, maar eigenlijk vonden we het concert het sterkst op de momenten dat Aranis meespeelde. Voor herhaling vatbaar. http://www.moonartgallery.be/news.php?readmore=2172


'...Op verzoek van het festival hadden de Vlaamse bands Troissoeur en Aranis een gezamenlijk programma van een uur samengesteld. De groepen delen dezelfde liefde voor avantgarde maar putten uit verschillende idiomen. Grofweg bront Troissoeur uit rock en folk, en Aranis uit kamermuziek en folk. Vrijwel alle composities zijn van de hand van contrabassist Joris Vanvinckenroye die in beide groepen een spilfunctie vervult. Het zijn dus geen vreemden voor elkaar. Zo vervulde Troissoeur-zanger Edwin Vanvinckenroye (broer van) op het debuutalbum van Aranis al eens de vocalen in het indrukwekkende magnum opus Zilezi. Waar kon dit concert dus beter mee openen dan met dat ruim een kwartier durende nummer. Het venijnige van de vier van Troissoeur en het lyrische van septet Aranis, alles smelt als vanzelf ineen: warme piano, dwarsfluit, gitaargetokkel, accordeon, violen, stuwende contrabas, overstuurde elektrische gitaar, gesampelde (?) stemmen en geëxcalteerde leadzang. Van dromerig verstild tot ongepolijst raggend. Van sereen tot sinister. Van twinkelende jubel tot roerend drama. Onvermijdelijk toewerkend naar een geladen climax waarbij bombast ter nauwernood wordt vermeden. De twee groepen spelen ook enkele stukken afzonderlijk: Aranis als een doorgegroeid Flairck, Troissoeur poppiër preluderend op haar volgende cd. Uiteindelijk groeien ze weer samen naar een Wagneriaanse geladenheid met theatrale zang, ploffende grote trommen, dansende strijkstokken, grovende snaren, en een bijna in tweeën gebeukte piano. Fantastisch; een soort filmmuziek die je inbeeldingsvermogen uitdaagt. Folkforum over Brugges Festival (November 2006)


...Door de keuze van deze groep als laureaat gaf de jury een duidelijk signaal. Het was tijd om op een meer natuurlijke manier om te gaan met de artificiele opdeling tussen klassiek en niet-klassiek, tijd om de scheidingsmuren te slechten...Tijdens het gesprek valt ook de term akoestische kamerrock. "In essentie" zo zegt Joris Vanvinckenroye "gaat het om het vermengen van stijlen, al dan niet met rock"..."Aranis heeft een hele weg afgelegd; we vertrekken vanuit klassieke instrumenten en vertellen er ons eigen verhaal mee. Het is een vermenging van alle mogelijke stijlen en genres waarmee ik ooit zelf in contact ben gekomen." Interview met Aranis en Toon Fret- Accenten (Okt. 2006)

Eerste  < 20 21 22 23 24 >  Laatste


Copyright 2017 - Maarten Lambrecht