Pers

Music For An Imaginary Film ****
Dat het zevenkoppige Aranis alles in huis heeft om een bijzonder muzikaal parcours uit te stippelen, werd twee jaar geleden al bewezen met een zeer gesmaakt titelloos debuut. De verwachtingen die daardoor gecreëerd werden bij mensen die verder willen kauwen dan de zoveelste hapklare brok geserveerde muziek worden op ‘Music For An Imaginary Film’ zeker ingelost. Bassist Joris Vanvinckenroye is een componist met een visie die zich niet laat afschrikken door bepaalde muzikale wetmatigheden en zich louter laat leiden door zijn gevoel. En de man heeft het geluk dat Axelle Kennes (piano), Marjolein Cools (accordeon), Linde de Groof (viool), Liesbeth Lambrecht (viool), Stijn Denys (gitaar) en Jana Arns (dwarsfluit) zijn (en natuurlijk ook hun) visie elf instrumentale nummers lang naar een gepaste klank kunnen omzetten. Je merkt ook dat het septet muzikaal verder geëvolueerd is dankzij nog meer avontuurlijke arrangementen, bizarre tempowisselingen of bevreemdende atonaliteit, maar nergens dreig je als luisteraar je greep op het geheel te verliezen. Al moet je wel wat moeite doen om mee op de lijn van de muzikanten te komen maar daarna is het alleen maar genieten geblazen. Luister zeker naar de opzwepende opener ‘Kitano’, deel mee in de verwarring die ‘Walk In One’s Sleep’ oproept (het lijkt wel of de instrumenten jacht op elkaar maken) en kom tot rust met ‘Waris’, een song waarop gastmuzikant Bart Maris een schitterende trompetsolo speelt. In een verschralend medialandschap waarin alles in formats wordt gegoten, zijn groepen als Aranis een verademing, alleen moet dit soort groepen tot bij de mensen geraken. Laat dit voor sommigen al een eerste stap zijn. (DF) Recensie van Dirk Fryns- Stage (02/2008)


‘Muziek componeren is geen exacte wetenschap of wiskunde, het is in de eerste plaats de verklanking van gevoelens.’ Bands die zonder zich te bekommeren om de nieuwste hypes of raadgevingen van zogenaamde mediagoeroes gewoon hun eigen muzikaal parcours uitstippelen, moeten vaak vechten om de nodige aandacht. Onterecht want die eigenzinnigheid herbergt vaak verfrissende ideeën waarin muzikaal vakmanschap en het nemen van de nodige risico’s hand in hand gaan. En het Belgische Aranis vormt daar geen uitzondering op. Met hun laatste cd ‘Music For An Imaginary Film’ bewijst het septet dat de verfijning van klassiek en de opwinding van pop best kunnen samenleven in het lijf van een groep. En eigenlijk is die mix tussen klassiek en pop nog veel te beperkend want Aranis gaat veel verder op deze elf composities tellende cd. Het is een cross-over tussen klassiek, folk, pop, avant-garde, minimalisme en je hoort ongetwijfeld invloeden of echo’s van Philip Glass, John Cage en de vroege, wat symfonisch getinte Pink Floyd. Maar nergens heeft (contra)bassist en songschrijver Joris Vanvinckenroye – sommigen zullen zijn naam meteen linken aan Troissoeur – de copy mode ingedrukt en dat siert de man. Vanvinckenroye: ‘Je groeit nu eenmaal als componist of songschrijver en langzaamaan lukt het je steeds beter om afstand te nemen van zaken die je muzikaal sterk beïnvloed hebben zonder ze daarom te verloochenen. Ik waak er in de eerste plaats over dat het uiteindelijk allemaal als typische Aranis-muziek naar de luisteraar toe geprojecteerd wordt. (lachend) Al moet ik er meteen aan toevoegen dat er eigenlijk niet zoiets bestaat als ‘typische Aranis-muziek’. Daarvoor zijn onze invloeden te uiteenlopend. Maar wat we binnen krijgen aan invloeden zetten we natuurlijk meteen naar onze hand.’ De cd heet ‘Music For An Imaginary Film’: je kan niet anders dan toegeven dat de titel de lading perfect dekt. Jana Arns (dwarsfluit): ‘Het is heel duidelijk dat onze muziek zeer beeldend is en echt wel een beroep doet op de verbeelding van de luisteraar. Toen er een recensent naar aanleiding van een concert dat hij had gezien schreef dat hij onze muziek ‘een soundtrack voor een onbestaande film’ vond, sloeg hij echt wel de nagel op de kop. Het is inderdaad muziek voor beelden die zich in je hoofd kunnen afspelen, muziek die dromen kan vergezellen of wat dan ook.’ Joris: ‘We vinden het belangrijk dat de composities op verschillende manieren geïnterpreteerd kunnen worden, op die manier geeft de muziek nooit al haar geheimen prijs. En eigenlijk is het wel grappig dat er zoveel mensen over dat beeldende karakter van onze muziek schrijven terwijl ik in feite nooit componeer met bepaalde beelden of verhalen in het achterhoofd. Ik volg niets anders dan mijn gevoel.’ Wat meteen ook de grote variatie verklaart binnen de muziek van Aranis. Joris: ‘Dat zou een verklaring kunnen zijn maar ik hoop dan wel dat de luisteraar er toch een eenheid in herkent. Het is nu eenmaal leuk dat je een bepaalde stempel kan achterlaten die meteen naar de eigenheid van je muziek refereert.’ Het is duidelijk dat Aranis bestaat uit zeven muzikanten die hun instrumenten door en door kennen. Jana: ‘Zonder die affiniteit met je instrument sta je nergens. Het is voor elk groepslid belangrijk dat hij of zij in staat is om bepaalde gevoelens om te zetten in het juiste geluid. Joris mag dan nog instaan voor de composities, het totaalbeeld wordt uiteindelijk bepaald door het samenspel van de zeven muzikanten. En hoe langer we samenspelen, hoe beter en avontuurlijker die interactie wordt. Je hebt ook minder woorden of aanwijzingen nodig om elkaar te verstaan.’ Met zo’n titel kan ik haast niet anders dan de volgende vraag stellen, maar kan je enkele films noemen waarvoor Aranis graag de soundtrack had geschreven? Jana: ‘Ik ben al zeer lang een fan van de filmscores van Zbigniew Preisner, de huiscomponist van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski. En bij die mooie tragische film ‘La double vie de Véronique’ zag ik meteen Aranis in de studio zitten opnemen terwijl de beelden geprojecteerd werden.’ ‘Music For An Imaginary Film’ als achtergrond muziek omschrijven, zou afbreuk doen aan de kwaliteit ervan, niet? Joris: ‘Als de muziek louter een achtergrond- of behangfunctie zou hebben, dan zouden we eerder muzak maken en dat zie ik – met een grijnslachje – niet meteen zitten. Op die manier ga je aan de essentie van de muziek voorbij. Ik hou ervan om met atonaliteit of tempowisselingen te spelen en binnen een compositie wil ik op voorhand geen al te strakke lijnen uittrekken. Dat zou me te veel beperken. Nogmaals, muziek componeren is geen exacte wetenschap of wiskunde, het is in de eerste plaats de verklanking van gevoelens en die kan ik binnen Aranis perfect verwoorden.’ Aranis in gesprek met Dirk Fryns - Stage Magazine (02/2008)


"Over the past few years, so-called "chamber rock" has become one of my favorite little subgenres of prog. Groups like Univers Zero, Art Zoyd, Present, and so on (interestingly, all Belgian bands) have continually wowed me with their detailed arrangements and their ability to write fundamentally rock music using instruments usually associated more with Western classical music. Interestingly, I find these bands compelling because of their darkness and intensity as much as anything else; yet in Aranis, we have a chamber-rock group (again hailing from Belgium) that has less of an emphasis on rock, and lacks the ferocity of any of the aforementioned groups — yet I find them just as fascinating nevertheless. Aranis' lineup consists entirely of acoustic instruments and does not include a drummer, so right off the bat you know this stuff isn't going to rock in the conventional sense. Instead, what we get is a kind of chamber music that uses lots of ideas about counterpoint and harmony from Western classical music, but is highly rhythmic, often in unusual meters, and features the occasional solo (though whether these are composed or improvised is impossible to tell). Composer Joris Vanvinckenroye has some real talent; the melodies throughout this album are consistently memorable, and the arrangements are beautifully done. Easily the highlight of the album for me is "Looking Glass," which features a couple of fantastically intricate sections wherein one violinist begins with a repetitive motive, on top of which piccolo joins with a countermelody, then piano with another melody, then a second violin joins with a distinctive spiraling motif, then acoustic guitar begins strumming urgently, then everything drops out for a gorgeous solo piano melody. Of course, all this is done in some crazy time signature or combination of time signatures. Wouldn't want to make this stuff too easy to play, right? Other highlights include "Vala," "Moja," and "Waris," the latter of which includes a beautiful guest appearance on trumpet that adds a welcome variation to the group's instrumentation. All of these songs are highlights thanks to catchy melodies and deft orchestration — the musical language in use is advanced in terms of harmony and counterpoint, and the melodies seem to borrow a lot from folk music. The combination works fabulously. I have heard complaints that the group's music can be a little too formal and stiff, and while there doesn't appear to be much room for wild improvisation, I find the septet's tightness a selling point rather than a weakness. The only track I find a little awkward is "Trog," which incidentally is the only piece not composed by Vanvinckenroye. I would love to see Aranis pull this stuff off live. Some of this material is pretty fiendishly intricate, but never at the expense of accessible melody. There's something in here for everyone; Aranis are far more approachable for the timid than the avant-rock groups I name-dropped at the beginning of this review. There really must be something in the water in Belgium." Ground and Sky (25/12/2007) www.progreviews.com

Eerste  < 13 14 15 16 17 >  Laatste


Copyright 2017 - Maarten Lambrecht