Pers

Kamer-rockers zingen nu ook (CD)
ARANIS – SONGS FROM MIRAGE – 2009 – 51:93 – Homerecords – 4446058

ARANIS is opgebouwd rond componist en contrabassist Joris Vanvinckenroye.
Bij Aranis spelen klassiek geschoolde muzikanten, maar dat wilt niet zeggen dat ze klassieke kamermuziek spelen. Hun muziek is gewoon niet in vakjes onder te delen maar omdat vakjes nu éénmaal belangrijk zijn om te kunnen communiceren over muziek en ook om die muziek te kunnen verkopen hebben ze er zelf het vakje ‘chamber rock’ op geplakt.
 
Op hun eerste (instrumentale) plaat pakten ze al heel sterk uit met hun experimentele maar tegelijk behoorlijk toegankelijke muziek. Hun tweede plaat was geconcipieerd als de soundtrack van een (onbestaande) film en luisterde dan ook naar de naam ‘MUSIC FOR AN IMAGINARY FILM’. Dat concept kwam niet zomaar. Ik kan mij inbeelden dat ze na de eerste plaat heel veel reacties kregen dat hun muziek aanzet tot wegdromen, dat ze perfect heel verschillende sferen en emoties kan opwekken. Dit idee van imaginaire filmmuziek werd omgezet in noten.
 
Ook op deze derde plaat verwijzen ze met een knipoog naar het concept van een soundtrack. De plaat kreeg namelijk ‘SONGS FROM MIRAGE’ mee als titel, en de aandachtige lezer vraagt zich dan natuurlijk af of ‘Mirage’ de naam van een film is (neen dus). Ook hier is er een evolutie merkbaar. De groep heeft namelijk geen zin zichzelf te blijven herhalen. Het nieuwe is de zang. Vanvinckenroye had dankzij de (helaas ter ziele gegane) groep TROISSOEUR al heel wat ervaring met zang. Net zoals bij Troissoeur wordt er vooral gezongen in een imaginaire taal. Zo wordt de zang een puur instrument, en wordt de eigen verbeelding van de luisteraar niet gehinderd door opgelegde betekenissen. We kunnen deze muziek ondanks de zang dus eigenlijk nog steeds als puur instrumentaal beschouwen.
 
Dat gebrek aan een duidelijk ‘genre’ en de instrumentale muziek zorgt er wel voor dat recensenten (zoals mezelf) het moeilijk vinden om hierover te schrijven.
Gelukkig kunnen we nog steeds terugvallen op vergelijkingspunten met andere groepen.
 
Zo doet de zang me denken aan enerzijds een vrouwelijke versie van Troissoeur, maar anderzijds ook aan MIRANDA SEX GARDEN. De muziek zelf is vol, donker, dreigend en af en toe bombastisch. Vergelijk het met een akoestische PINK FLOYD, met het IJslandse SIGUR ROSS, met de Franse neo-folkgroep PAIN D’EPICES (en dan zeker met hun plaat ‘L’ORTOPHONE’) maar vooral ook met de eerdere platen van Aranis. De vele repetitieve stukken zorgen voor een zeker hypnotiserend en tranceverwekkend effect. Bij het wegdromen verzin je zonder problemen je eigen film. Bij een tweede luisterbeurt viel het me op dat er af en toe gewerkt wordt met assymetrische ritmes (zoals een wals in 5). Of het hierdoor komt weet ik niet, maar deze CD klinkt me van al hun platen het meest ‘folk’ in de oren. Zelf ben ik dol op dergelijke muziek, maar ik weet ook dat niet iedereen mijn mening deelt. Ik raad bij deze aan onze lezers aan om zelf een oordeel te vellen. Dat kan via de myspace van de groep, waar je stukjes van elke cd kunt beluisteren.

Renato Moraes - progbrasil.com.br
Songs from Mirage é o terceiro CD da banda da Antuérpia Aranis, banda que representa o que que tem de melhor do chamber rock atual. O septeto ganhou a colaboração de três vocalistas e o disco é uma suíte de 52 minutos. O som da banda continua com suas influências de tango, música minimalista, Univers Zéro, música folclórica européia e jazz. Os vocais são em latim e lembram mistura de canções célticas, música sacra e de corais que exploram a música folclórica como o coral feminino Le Mystere dês Voix Bulgares. A combinação é fantástica. As canções vão de momento de pura delicadeza até faixas de interpretações intensas e cheias de energia. A maior parte das faixas tem vocais, mas algumas são instrumentais. Ouvir o disco todo é uma viagem maravilhosa passando por motivos ciganos, de música clássica, sacra, tango, jazz e tudo combinado com muita inteligência e bom gosto. Os vocais são construídos com grande criatividade, podendo passar por momentos em que as três vocalistas cantam em uníssono ou em contrapontos muito bonitos e as vozes não são usadas apenas nos momentos calmos, pois a última faixa, Finale, a energia vem dos dez músicos e cantores e explodem de forma grandiosa. Esse CD é maravilhoso e vai agradar desde fãs do Univers Zéro até aqueles que gostam de new age. Em 2010 o novo projeto do Aranis terá três convidados, Dave Kerman (Present, 5uus, Thinking Plague, U Totem) na bateria, Pieree Chevalier (Present, Univers Zéro) nos teclados e Stefan Wellens (violino). O projeto é chamdo de RoqueForte! Esperem, mas enquanto isso fiquem com Songs from Mirage.

muzikale verbeelding met zang op Aranis III
Folk is niet het eerste waar ik aan denk bij de muziek van Aranis. Die is avontuurlijk en avantgardistisch, speels en melodieus, maar vooral beeldend. Dat beseffen ze zelf ook, de ondertitel van hun vorige plaat luidde Music For An Imaginary Film, nu hebben ze gekozen voor Songs From Mirage. Er is namelijk zang toegevoegd aan het geluid. Drie damesstemmen (Els Van Laethem, Herlinde Ghekiere en Anne Marie Honggokoesoemo) vormen een extra instrument in het orkest dat bestaat uit 2 violen, accordeon, piano, contrabas, gitaar en fluit. Op de eerste cd van Aranis (Chamber Rock uit 2005) werd al zang geïntroduceerd, toen met gastzanger Edwin Vanvinckenroye, nu maken de drie damesstemmen een wezenlijk deel uit van de hele plaat. Soms klinkt het plechtig, dan weer ijl, wat dat betreft is de titel Songs From Mirage goed gekozen. \'Mirage\' is Frans voor luchtspiegeling en er wordt een film gesuggereerd, niet alles lijkt wat het is of andersom. De muziek vormt beelden en de zang lijkt het werk van Aranis wat toegankelijker te maken; de woorden klinken soms bekend in de oren al hebben ze verder geen betekenis. Wanneer ik luister ontstaan in mijn hoofd uitbundige kleuren, afgewisseld door filmische fragmenten, en dat zijn niet noodzakelijkerwijs dezelfde beelden bij dezelfde klanken op de plaat. Als ik dan opkijk zijn die verdwenen, zie ik weer mijn vertrouwde kamer en vraag ik me af waar mijn fantasie me heengevoerd heeft. Nou ja, eigenlijk moet ik spreken van de hersenspinsels van bassist Joris Vanvinckenroye, want hij is het tenslotte die deze muziek gecomponeerd heeft. Zijn bedenksels, die hij met de zes andere musici in muziek heeft gegoten, lijken allerlei kanten op te gaan. Modern, klassiek, jazz of folk, de invloeden zijn er, soms heel subtiel, dan weer duidelijk omlijnd. Songs From Mirage is opgebouwd als een klassiek stuk, die begint met een Ouverture die de diverse instrumenten een fraaie introductie geeft en de spanning alvast opbouwt. Daartussenin zitten fraaie melodieën, Fresia zou bijna kunnen doorgaan voor een zondagse hymne met sobere pianobegeleiding. Bijna, want het is net iets luchtiger geformuleerd. Na deze overdenking wordt het orkest ingezet voor een steviger Chamber Rock met speels spokende viool en hypnotiserende ritmische piano. Met de Reprise wordt even kort teruggegrepen naar Fresia, nu met accordeon om over te gaan naar een romantisch Lullaby. Zo krijgt elk nummer zijn eigen karakter, maar wordt het tegelijk een onderdeel van een groter geheel, de niet bestaande film Mirage. Viool en bas vlechten zich om elkaar heen in Aynu om de zang een fijne basis te geven, de fluit sputtert zich ertussen om zich vervolgens definitief in het muzikale gesprek te mengen. Lever In Plakjes begint met ritmische zang, die eerder aan Afrika doet denken dan aan lever (waar ook nog heel wat mensen een hekel aan hebben) en net als je denkt dat Keria afgelopen is komt er nog een kakofonisch naspel. Hierna dwaalt mijn aandacht weliswaar even wat weg van de muziek, maar met de \'hartslag\' (of wat voor ritme het ook is) in de Finale ben ik weer bij de les. Opnieuw laat ik me meevoeren, door zang en bas, tokkelende piano en fluit. Ook de andere instrumenten gaan tokkelen, de stemmen kronkelen erdoorheen en er ontstaat een soort ritmische voortdurende roes, die uiteindelijk toch nog onverwacht een explosief einde krijgt. Eigenlijk vraag ik me af of ik Aranis en de muziek van de groep ooit echt zal begrijpen. Dat hoeft ook niet, ik geniet telkens weer van de wervelende klanken, de ritme\'s die houvast geven of een subtiel opduiken van een instrument. Het liet me bij hun optreden op Brosella de stromende regen vergeten, nu brengt Songs From Mirage in mijn cd-speler de prachtige herfstkleuren weer volop tot leven terwijl het buiten donker en grijs is. Dit is net zo tijdelijk als een luchtspiegeling, maar wel van een soort die je kunt oproepen wanneer je daar maar zin in hebt. Mirjam Adriaans http://www.folkforum.nl/content/view/11248/55/

Eerste  < 8 9 10 11 12 >  Laatste


Copyright 2017 - Maarten Lambrecht