Pers

Aranis IV 'RoqueForte- Progarchives.com (sept. '10)

The music of Aranis always has been very hard to classify. There are of course influences from fellow countrymen Univers Zero and Present but with their completely acoustic chamber rock they seem to have created a sub genre all of their own. Roqueforte, their 4th album, is even harder to compare to other bands. Out are the singers, in come drums and percussion in the person of Dave Kerman (a.o. Present, Yugen, thinking Plague) The regular line up is further completed by Pierre Chevalier on Piano (UZ) and Steve Wellens on Violin. The music on Roquefort has gotten a more rhythmic and multilayered approach. People who know Joris Vanvinckenroyes solo album Basta! will recognize some of the elements. But this is not Basta! part 2, this is music written for a full band. You might expect that with the introduction of drums the music has gotten more of a 'rock' feel. This is not the case. The drums and percussion are used to place accents and subtle rhythms. Often in the background, sometimes more in the foreground but they never dominate the sound. The structures and rythms remind me more of the work of Bela Bartok then of a rock band. The sound is certainly a bit less accessible then the previous efforts but after repeated listenings the tension and harmonies start to reveal themselves more and more. The tune 'Aila' didn't click with me at first but this wonderful composition has no become one of the favourites of the album. Other favourites are the 10-minute long "Naise', which introduces some styles we haven't heard before and "Past' which starts with some nicely interwoven folky tunes but builds up to a powerful ending. The other long track 'Noise' starts strong but might lack a little bit of flow in the middle. However, the ending is simply amazing. There isn't a weak moment on this album. Aranis combine originality, great musicianship and superb compositions. I can not think of any reason not to reward this album with the full 5 stars.

http://www.progarchives.com/album-reviews.asp?id=30103

Moorsmagazine.com (sept. '10)- Aranis IV: RoqueForte

Het groepsgeluid is hecht, en de ingenieuze, zeer gevarieerde composities worden niet alleen virtuoos uitgevoerd, ze overdonderen ook door de vanzelfsprekende combinatie van vele elementen, die hier perfect samenkomen.
Minimal music wordt hier maximaal ingezet, terwijl je soms naar flarden kamermuziek luistert, alles opgediend met een jazzy aanpak en een folkgevoel. Het gaat soms van fluisterzacht en intiem naar bombastische orgasmes, van vederlicht naar stevig en zwaar, van strak en scherp naar zwierig swingend.
Kortom: muziek die moeilijk te labelen valt, maar juist daarom een absolute aanrader voor iedereen die van muzikaal avontuur houdt.

Kamer-rockers zingen nu ook (CD)
ARANIS – SONGS FROM MIRAGE – 2009 – 51:93 – Homerecords – 4446058

ARANIS is opgebouwd rond componist en contrabassist Joris Vanvinckenroye.
Bij Aranis spelen klassiek geschoolde muzikanten, maar dat wilt niet zeggen dat ze klassieke kamermuziek spelen. Hun muziek is gewoon niet in vakjes onder te delen maar omdat vakjes nu éénmaal belangrijk zijn om te kunnen communiceren over muziek en ook om die muziek te kunnen verkopen hebben ze er zelf het vakje ‘chamber rock’ op geplakt.
 
Op hun eerste (instrumentale) plaat pakten ze al heel sterk uit met hun experimentele maar tegelijk behoorlijk toegankelijke muziek. Hun tweede plaat was geconcipieerd als de soundtrack van een (onbestaande) film en luisterde dan ook naar de naam ‘MUSIC FOR AN IMAGINARY FILM’. Dat concept kwam niet zomaar. Ik kan mij inbeelden dat ze na de eerste plaat heel veel reacties kregen dat hun muziek aanzet tot wegdromen, dat ze perfect heel verschillende sferen en emoties kan opwekken. Dit idee van imaginaire filmmuziek werd omgezet in noten.
 
Ook op deze derde plaat verwijzen ze met een knipoog naar het concept van een soundtrack. De plaat kreeg namelijk ‘SONGS FROM MIRAGE’ mee als titel, en de aandachtige lezer vraagt zich dan natuurlijk af of ‘Mirage’ de naam van een film is (neen dus). Ook hier is er een evolutie merkbaar. De groep heeft namelijk geen zin zichzelf te blijven herhalen. Het nieuwe is de zang. Vanvinckenroye had dankzij de (helaas ter ziele gegane) groep TROISSOEUR al heel wat ervaring met zang. Net zoals bij Troissoeur wordt er vooral gezongen in een imaginaire taal. Zo wordt de zang een puur instrument, en wordt de eigen verbeelding van de luisteraar niet gehinderd door opgelegde betekenissen. We kunnen deze muziek ondanks de zang dus eigenlijk nog steeds als puur instrumentaal beschouwen.
 
Dat gebrek aan een duidelijk ‘genre’ en de instrumentale muziek zorgt er wel voor dat recensenten (zoals mezelf) het moeilijk vinden om hierover te schrijven.
Gelukkig kunnen we nog steeds terugvallen op vergelijkingspunten met andere groepen.
 
Zo doet de zang me denken aan enerzijds een vrouwelijke versie van Troissoeur, maar anderzijds ook aan MIRANDA SEX GARDEN. De muziek zelf is vol, donker, dreigend en af en toe bombastisch. Vergelijk het met een akoestische PINK FLOYD, met het IJslandse SIGUR ROSS, met de Franse neo-folkgroep PAIN D’EPICES (en dan zeker met hun plaat ‘L’ORTOPHONE’) maar vooral ook met de eerdere platen van Aranis. De vele repetitieve stukken zorgen voor een zeker hypnotiserend en tranceverwekkend effect. Bij het wegdromen verzin je zonder problemen je eigen film. Bij een tweede luisterbeurt viel het me op dat er af en toe gewerkt wordt met assymetrische ritmes (zoals een wals in 5). Of het hierdoor komt weet ik niet, maar deze CD klinkt me van al hun platen het meest ‘folk’ in de oren. Zelf ben ik dol op dergelijke muziek, maar ik weet ook dat niet iedereen mijn mening deelt. Ik raad bij deze aan onze lezers aan om zelf een oordeel te vellen. Dat kan via de myspace van de groep, waar je stukjes van elke cd kunt beluisteren.

Eerste  < 7 8 9 10 11 >  Laatste


Copyright 2017 - Maarten Lambrecht