Pers

Antoine Legat- folkroddels.be 07/11/'10

ARANIS in N9 (De Villa) te Eeklo op zaterdag 6 november 2010.

 

Aranis maakt zuiver instrumentale muziek en dan denkt men al snel aan formaties uit heden en verleden als DAAU, Ballroomquartet, Bal des Boiteux en aan gelijkaardige gezelschappen bij wie de zang sporadisch is, de tekst niet centraal staat of waar er in een ingebeelde taal wordt gezongen, zoals Olla Vogala, rockduo Madensuyu en Troissoeur. Binnen deze brede waaier aan folk- en klassiek gerichte, een zeldzame keer jazz of rock georiënteerde bands bekleedt Aranis een unieke plek. Dat is zo op cd, maar dat blijkt nog scherper live. Eindelijk waren we getuigen van zo’n optreden (daar was echt de jinx mee gemoeid: Aranis zien en sterven!) en prompt vervoegen we de believers: de presentatie van de nieuwe cd ‘Roqueforte’ (uit op Homerecords) in De Villa van de N9 op zaterdag 6 november was er eentje om in te lijsten.

 

We vermeldden niet toevallig Troissoeur, want drie leden van het kwartet waren (zijn) broers: Rein, Edwin en Joris Vanvinckenroye. Die laatste kanaliseerde zijn creativiteit als componist en staande bassist in geesteskind Aranis en de cd’s ‘Aranis (I)’, (2005), ‘Aranis (II)’ (2007), ‘Songs From Mirage’ (2009) en de nieuwe, terwijl hij ook de solo cd ‘Cycles’ (op Homerecords) uitbracht met enkel maar contrabas onder de naam BASta, die we overigens volmondig aanraden: tracks als ‘SRP’, ‘Bauw’ en ‘Basta’ laten horen dat het instrument onvermoede klankmogelijkheden heeft! Het toeval (?) wilde dat op 7 november, één dag na het N9-concert de première plaatsgrijpt van de ‘duoversie’ van ‘Cycles’ met aan het accordeon Sara Salvérius.

 

Aranis trad aan in een lichtjes gewijzigde samenstelling, zoals Jana Arns (traverso) het stelde in haar commentaar: ‘Minder vrouwen, meer rijpere heren, wat het menu hartiger maakt’. De voornaamste verandering is dat Aranis nu beschikt over een drummer. En welke drummer! Amerikaan David Kerman is helemaal geen onbekende in de wereld van progrock en de experimentele muziek als lid van 5uu’s, Thinking Plague en de Nederlandse band Blast. Hij werkte samen met groten als Chris Cutler en Fred Frith. Sinds een paar jaren woont hij in Bazel, wat hem de mogelijkheid geeft Aranis te voorzien van een degelijke ritmische basis (hij is ook lid van de onderschatte Belgische progrock band Present en van Ahvak in Israel, waar hij woonde – Kerman heeft overigens gedeelde US en Israeli nationaliteit) Je hoefde dit echter niet te weten om onder de indruk te komen van zijn verfijnde en precieze spel. Om in deze kleine ruimte de drums niet al te luid te laten klinken speelde hij niet op de gewone stokken maar op chop sticks. Maar de man weet zelfs spuitbussen en ander onconventioneel tuig in te werken in zijn ritmiek.

 

De inbreng van Jana Arns mag dan helemaal overbodig zijn voor het genieten van de muziek, het is toch aangenaam voor de toehoorder om enkele malen toegesproken te worden: zo’n rustpunten verhogen het contact met de groep die zich enkel muzikaal laat gelden. Bovendien maken de interventies één ding duidelijk: de titels van de twaalf stukken staan op de cd onvolledig afgedrukt. Jana verduidelijkt dat, zoals de titel ‘Roqueforte’ al enigszins hint, het geheel opgezet is als een culinair hoogstandje, een menu dat naar Bourgondisch Vlaamse gewoonte, copieus is. Met de nodige woordspelingen wordt alles verduidelijkt. Zo is nummer twee ‘Ade I’ te begrijpen  als ‘Salade I’, nummer zeven ‘Naise’ als ‘Spaghetti Polonaise’ en nummer negen ‘Tissim’ als ‘Tomatissimo’. Dat wordt dan zwierig en met de nodige, soms wel voorspelbare woordspelingen aan de M/V gebracht.

 

Excuus voor volgende povere beschrijving, maar de muziek van Aranis tart elke beschrijving, zeker live. ‘Roqueforte’ is een ge(s)laagde cd, die alles biedt wat een liefhebber van spannende muziek, niet zonder filmische kwaliteiten, zich wensen kan, in de lijn dus van de voorgangers, maar dan met slagwerk erbij. Op toneel komt daar nog een dimensie bij. Er is natuurlijk het visuele aspect, hoe die mensen opgaan in het bespelen van hun instrument én in het voor deze muziek zo belangrijke samenspel. Het is op zich al een fascinerend zicht hoe Joris Vanvinckenroye zijn mensen met de ogen aanvuurt, terwijl hij ostentatief geniet van de fijne uitvoering van zijn werk. David Kerman en altviolist Stefan Wellens dragen bij tot een dynamiek, die echter louter in functie blijft van de muziek. Want die is het die finaal alle aandacht zuigt: live speelt Aranis intense, geladen, grillige, bijwijlen onverwachte, maar tegelijk heel organische composities. Die lijken telkens weer een andere richting uit te gaan, maar je hebt nooit het gevoel naar een lappendeken te luisteren, want de puzzelstukken vallen uiteindelijk op de juiste plaats: het zijn volwaardige mini symfonieën.

 

Je bewondert het individuele kunnen van deze mensen: we vernoemden nog niet Liesbeth Lambrecht (viool), Pierre Chevalier (keys), Stijn Denys (gitaar) en Marjolein Cools (accordeon), stuk voor stuk gedegen musici. Natuurlijk krijgt elk instrument op tijd en stond en beurtelings een leidende rol, maar echte ‘solo’s’ of egotripperij zijn daar niet bij. Het samenspel, het ‘sym-fone’ is allesoverheersend. De afwisselende klankkleuren zijn immer boeiend, maar worden bereikt zonder effecten en louter met de in dit stuk opgesomde akoestische en klassieke instrumenten.. De (akoestische) gitaar heeft wel een speciale, uitgekiende klank, maar die is uniform en past wonderwel in het totaalgeluid: de effectpedalen blijven thuis. Het klavier haalt uiteraard een zeldzame keer een wat ongewone bruitage op (iets wat op doodsklokken lijkt in het broeierige ‘Past’, bij voorbeeld), maar klinkt doorgaans gewoon als een piano.

 

Wie voor melancholische deunen komt, is er aan voor de moeite: dit is jachtige, gedreven muziek, waarin zachtere passages de heftige ritmiek in- of uitleiden, of ruimte geven om op adem te komen. Wonderlijk is ook die onmiskenbare onderhuidse swing. We wilden het ‘funky’ noemen maar iemand van Aranis corrigeerde achteraf in ‘groovy’. Zelden zo’n groove gehoord in muziek geproduceerd met deze middelen die je normaal klasseert onder ‘folk’ of ‘klassiek’.

 

Gerald Van Waes- psychemusic.org okt.'10

I have listened a couple of times to this album so that I could understand the creativity behind composition a bit better.


Like the previous album, a composition builds up brilliantly and attractively in about 4 tracks. In this album this is like a classical music chamber music composition with a theme based upon a complex rhythm evolving over these sections with different accents and logical changes ending with a quiet flute led theme.


After that, the basic theme, instead of evolving immediately to a second part, is repeated again into a more minimal edition. The rhythm foundation is simplified and the musical foundation of the composition has a lighter form which is chamber-like music that turned into a more minimalist form, closer to a more popular music format. The contributions of guest drummer David Kerman are sparse, like small logical commissioned accents. On the next track the foundations then evolves further into a lyrical and swinging part, with a few leads by the, for this theme, very fitting accordion. This evolves further with happy swinging rhythmic changes, into a new interesting variation.


Only near the end the most recognisable basic core theme returns once more shortly, like a song theme reminder, to complete and finish the score. Like a bis number at a concert a hidden 12th track is added after some minute of silence, with one more variation a bit lost in time.

Avestin- Progarchives.com okt.'10

Aranis, the Flemish ensemble led by double-bassist Joris Vanvinckenroye, keep on evolving on their fourth album, RoqueForte, released on the fantastic Italian label, Altr0ck. While the first two albums provided beautiful chamber music with strong rhythmic backbone and some folk-ish tendencies, the third album presented more ambiance as well as vocalization. In this album, they are joined four guests, Ward De Vleesschouwer (piano), Stefan Wellens (viola), Pierre Chevalier from Present and Univers Zero (piano) and Dave Kerman from 5UU's, Thinking Plague and various other projects (drums and percussions). You'd think that adding drumming to their music would change their sound dramatically, but that is not the case at all. Dave Kerman's drumming is subtle and not dominative and mingles perfectly with the rest of the instruments. In fact, it sounds as if the percussions were always a part of the band's sound.

 

The sound is more edgy, rough, raw and yet still as elegant as ever. They have veered into territories covered by Univers Zero and Present, i.e. a darker and more brooding style and atmosphere; but they have not lost their identity, their sound and charm. Indeed, the Aranis personality is renewed here in this extended lineup. RoqueForte shows the group in their usual punctual playing and elaborate compositions, yet with a new direction and somewhat different approach, showing their strive to evolve as a musical entity.

 

The music here, while as rhythmic as before, seems more intent creating delicate but ominous ambiance. Take the opening track, Roque for instance. While they don't forsake melody for texture, they do sounds as if more intent on evoking certain mysterious and eerie qualities. I think this piece presents a well thought-out and executed balance between the melodic and the textural side of Aranis. In support of this notion, I'll mention that the album contains 4 short pieces named Ade I to IV which all seem to serve the same purpose as I mentioned above.

 

All of this is not to say that they don't craft any more tunes. In fact, the tunes found here are still as gorgeous as ever. Take the third track, Past for instance. In it you will find faint accordion playing with the flute strolling higher above it, the two accompanied by the piano and percussions, all together painting a magical and moving piece. The dynamics of this piece are very well done; each instrument wisely set in a proper volume and all of them move together as a whole up and down, louder and weaker until a climatic end. Indeed, the Past never sounded better.

 

Aranis also provide us with two lengthy compositions here. While they did this before, (Zilezi from the first album), this is not a commonality for Joris to compose pieces of this length for the group. The two pieces, named Noise and Naise, are stunning pieces in their beauty and arrangements. The flute has a lead role in Noise and its delicate sound clashes with the violin creating tension, all the while supported by the menacing double bass and the accordion. In this piece we also hear perhaps the most prominent drumming section on the album (the other tracks being Naise and Tissim), but not in the way you might think; a beating on the drums, in pattern and conjuction with the double bass and piano, create the intimidating canvas for the flute, violin and accordion to paint their lines and circles. This piece is a superb example of Aranis' current sound and of how they've developed since their first album. Again, this is a good example of the balance between melody and ambiance in Aranis' music. There is not a dull moment in this piece, not a wasted note. It all comes together in an enchanting fashion to a hair-raising conclusion.

 

An interesting piece comes in the form of Tissim. An aggressive composition, fast and even furious sounding at times. There is a remarkable interplay between the piano providing the basic pattern and rhythm along with the drumming (which are a little below it), the accordion with its own theme and the flute playing overhead. At times it sounds harmonious only to change moments later to a chaotic-like musical battlefield, it concludes in a recurring theme being played until end while the lead instruments have their "fight".

 

RoqueForte is a superb offering from Aranis, another wonderful achievement from a band that seems intent on progressing their sound. If you liked Aranis' previous releases, you definitely should get this as well. If you're new to Aranis and would like to try them out, I find this is a good entry point and you could then work your way backwards. As there are a lot of nuances, quieter parts and overall many intricacies, I recommend listening attentively and on headphones.

Eerste  < 5 6 7 8 9 >  Laatste


Copyright 2017 - Maarten Lambrecht